Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

21 Φωτογραφίες άλλης εποχής που τα παιδιά μεγάλωναν ξένοιαστα σε μία ανέμελη ζωή ....


Πόση νοσταλγία μπορεί να προκαλέσουν οι παρακάτω φωτογραφίες σε αυτούς πού μεγάλωσαν εκείνα τα χρόνια?
Μα πόση απορία όμως μπορεί να προκαλεί σήμερα στα παιδιά της σύγχρονης εποχής,πού ζουν κάτω από την σκιά της  ψηφιακής τεχνολογίας?
Πήραμε αφορμή από την παρακάτω δημοσίευση πού  έστειλε Φίλος  και την αναδημοσιεύουμε στο potamoula news.
Εκείνα τα χρόνια τα παιδιά μαζεύονταν στις γειτονιές και στα χωράφια  για να παίξουν διάφορα παιχνίδια πού ητε εφηύραν η αυτοσχεδίαζαν,έπαιζαν μπάλα και μήλα,κρυφτό και κυνηγητό η  έφτιαχναν σφεντόνα ή έπαιζαν με την ρόδα.
Σήμερα τα παιδιά μεγαλώνουν σε άλλους ρυθμούς, περικυκλωμένα από την ψηφιακή τεχνολογία. Από νηπιακή ηλικία πλέον προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα.Η αλάνα σήμερα έχει μετατραπεί σε ένα δωμάτιο,πού εκεί συναντά πλέον τούς διαδικτυακούς τού φίλους.Τα αγνά και ανέμελα παιδικά παιχνίδια έχουν  αντικατασταθεί από τάμπλετ και κινητά. Οι φωνές και τα γέλια έχουν χαθεί στην σιωπή  του πληκτρολογίου και της αφής. Βουβά παιδιά με την μελαγχολική τους διάθεση,  ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους.
Και αναρωτιέται κανείς...που θα οδηγήσει τούς νέους μας και όχι μόνο,χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης?
Μήπως πρέπει να μας προβληματίζει αυτή η "εθιστική" τάση από μικρούς και μεγάλους,πού οδηγεί στην απομόνωση και αποξένωση?
Οι φωτογραφίες παρακάτω είναι η καλύτερη και ποιό στοχευμένη απάντηση...
Μακάρι να γύριζαν πίσω αυτές οι εποχές!!!!
Δείτε λοιπόν την παρακάτω δημοσίευση από http://www.tilestwra.com/ 
Παλιότερα δεν υπήρχαν τηλεοράσεις, στερεοφωνικά, ή τηλεοπτικά παιχνίδια, δεν υπήρχαν χρήματα για ακριβά παιχνίδια και οι γονείς μας ήταν πολύ απασχολημένοι για να ασχοληθούν.


Ευτυχώς η κίνηση στους δρόμους ήταν μικρή ή δεν υπήρχε, οπότε ο δρόμος ήταν η παιδική χαρά.


Οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, καθώς και στους μικρούς κήπους μπροστά

Παίζαν έξω έως ότου βράδιαζε και δεν βλέπαν πια.

Απο τα χαρακτηριστικά στοιχεία της παλιότερης εποχής ήταν ότι τα πιό αγαπημένα παιχνίδια ήταν αυτά που τα φτιάχναν μόνα τους τα παιδιά αφού η κατασκευή τους, η συνεχής τροποποίηση και τελειοποίησή τους αποτελούσε από μόνη της το μεγαλύτερο ίσως παιχνίδι.


Είχαν, το παιχνίδι με τα τσέρκια.Υπήρχαν ξύλινα σε διάφορα μεγέθη για τα κορίτσια με τα ραβδιά τα κυλούσαν στα πεζοδρόμια.Τα αγόρια είχαν σιδερένια τσέρκια. Κέρδιζε το παιδί που θα έφτανε πρώτο στο προκαθορισμένο σημείο.


ΠΕΡΝΑ, ΠΕΡΝΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ
 Τα παιδιά, από 6 και πάνω, διαλέγουν από τα πιο μεγάλα, δυο μάνες και η κάθε μια παίρνει με λάχνισμα τον ήλιο ή το φεγγάρι. Οι 2 μάνες σχηματίζουν με τα χέρια τους μια καμάρα και στέκονται όρθιες στη μέση. Τα υπόλοιπα παιδιά σχηματίζουν μια γραμμή, το ένα πίσω απ’ το άλλο, κρατημένα απ’ τη μέση ή απ’ τη ζώνη τους. Όπως έχουν σχηματίσει τη σειρά προχωρούν προς την καμάρα τραγουδώντας:Περνά, περνά η μέλισσα Με τα μελισσόπουλα Και με τα παιδόπουλα!

ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΣ ΚΥΡΑ ΜΑΡΙΑ 
Πιάνονται απ’ το χέρι και σχηματίζουν κύκλο, ενώ ένα κορίτσι απ’ τα μεγαλύτερα, η κυρα-Μαρία, στέκεται στη μέση. Αρχίζουν να γυρίζουν γύρω γύρω και τραγουδούν, ενώ η κυρα-Μαρία προσπαθεί να περάσει ανάμεσά τους.


Εκείνη την εποχή, τα παιδιά είχαν απαραίτητα μαζί τους και από μία ξύλινη σφεντόνα (τέγκαλα) για το κυνήγι των πουλιών και για το σημάδι διαφόρων στόχων.


Κρυφτό
 Μετά από κλήρο , ένας παίκτης τα «φυλούσε» (δηλ. μετρούσε μέχρι ένα αριθμό με κλειστά μάτια) . Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα , οι άλλοι παίκτες κρυβόντουσαν . Αυτός που τα φύλαγε είχε σκοπό να βρεί έναν παίκτη . Μόλις τον έβρισκε , τα φύλαγε αυτός.


Τυφλόμυγα 
Η τυφλόμυγα παίζεται από δύο παιδιά και πάνω. Στην αρχή όλοι τραβάνε έναν κλήρο για να δούνε ποιος θα τα φυλάει. Αυτός κλείνει τα μάτια του με ένα μαντήλι . Την ώρα που τα έχει κλειστά τα παιδιά ανακατεύονται. ΄Οποιο παιδί πιάσει πρέπει να βρει πως το λένε δηλαδή ποιο είναι. Αν το αναγνωρίσει τότε αυτό το παιδί κάνει τη τυφλόμυγα. Και έτσι αυτό συνεχίζεται.


Το Μπιζζζ! 
Μαζεύονται τα παιδιά και αποφασίζουν ποιος θα τα «φυλάει». Αυτός λοιπόν κάθεται σ’ ένα σκαμνί ή στέκει σκυφτός και βάζει το δεξί του χέρι κάτω από την αριστερή του μασχάλη, κρατώντας την παλάμη ανοιχτή προς τα επάνω, ενώ με το αριστερό του χέρι κρατάει κλειστά τα μάτια του. Οι άλλοι παίκτες στέκονται προς τ’ αριστερά του και ένας απ’ αυτούς τον πλησιάζει, του χτυπάει την ανοιχτή παλάμη και ύστερα απομακρύνεται μαζί με τους άλλους. Όλοι χοροπηδούν γύρω του και στρυφογυρίζουν το δάχτυλο τους φωνάζοντας «Μπιζζ!» όπως κάνει η μέλισσα. Αυτός που τα φυλάει πρέπει να μαντέψει ποιος τον χτύπησε. Αν τον ανακαλύψει, τότε αυτός παίρνει τη θέση του αλλιώς το παιχνίδι συνεχίζεται κατά τον ίδιο τρόπο.



Τα αγόρια έπαιζαν «βόλους» έστρωναν τους βόλους σε μια σειρά, και τα παιδιά έριχναν το καθένα το δικό του βώλο από κάποια καθορισμένη απόσταση, προσπαθώντας να πετύχουν κάποιον απο τους «στρωμένους» βώλους. Οποιο βώλο πετύχαινε το παιδί, τον κέρδιζε.